Een goed begin

Is het halve werk. Ja, je las eerder een aanmoediging om je scope te beperken. Maar dat betekent niet dat er geen inspiratie tot verbetering is te vinden buiten je scope of practice. In sommige gevallen is het zelfs lachwekkend als men een idee of concept in het ene domein wel herkent, maar in een ander domein niet.

 

 

In je pathologieboekje lijkt een aandoening zo duidelijk beschreven, maar in de behandelkamer is het toch een stuk lastiger te herkennen. Natuurlijk kun je dan nóg meer kennis zoeken. Leer nog een pathologieboek uit je hoofd, of zet het als naslagwerk op de boekenplank. Als dit zou werken zou de persoon die het meeste leert ook het beste mensen helpen. Helaas is er een limiet aan hoeveel kennis iemand op kan slaan. Bovendien werkt het lang niet zo eenvoudig. Meer weten is niet per definitie beter behandelen.

 

Nog een beroemd en beeldend voorbeeldje:

Als je een fles zou vullen met water, helemaal tot aan de rand. Kan er dan nog iets bij?

Als je dezelfde fles zou vullen met kleine kiezels, helemaal tot aan de rand. Kan er dan nog water bij?

Als je dezelfde fles zou vullen met grote stenen, helemaal tot aan de rand. Kunnen er dan nog wat kleine kiezels bij? En vervolgens nog wat water?

 

De parallel naar de medische wereld vanuit dit voorbeeldje ligt in het soort nieuwe informatie dat mensen zoeken. De grote stenen zijn de standaard inzichten. Fundamentele principes uit onder andere de fysiologie, neurowetenschappen, motorisch leren en psychologie. Je vind inzichten over deze onderwerpen in standaardwerken; boeken waarin informatie van de afgelopen decennia is verzameld. Deze inzichten zijn niet het nieuwste-van-het-nieuwste, want om iets te kunnen verzamelen en bundelen moet het al wel een tijdje bestaan. Maar deze inzichten hebben wel de tand des tijds doorstaan. Je zou het kunnen labelen als anti-fragile kennis.

 

De kleine stenen uit het voorbeeld is meer recente en betrouwbare kennis. Richtlijnen, evidence statements, clinical prediction rules en RCT’s zijn hier goede voorbeelden van in de medische wereld. Waar het referentiekader gevormd wordt door algemene inzichten, is dit soort kennis meer specifiek. Het bevat meer diepgang, maar verliest ook snel zijn waarde als het toegepast wordt zonder of buiten een referentiekader van fundamentale inzichten.

 

Het water uit het voorbeeld is meer experimentele kennis Nieuwe methodieken, experimentele studies, klinische expertise, een “guru” die een kunstje kan. Ultra-specifiek, soms doeltreffend en succesvol, maar niets waard zonder de andere twee. Wanneer dit soort experimentele kennis namelijk alleen toegepast wordt zonder betrouwbare recente kennis en fundamentele principes, zie je dat er een soort hype ontstaat. Er is eerst veel commotie omdat er iets revolutionairs en nieuws op de markt is dat werkt, in sommige gevallen. Maar na verloop van tijd is de nieuwigheid er wel van af en blijkt het allemaal wel mee te vallen. Er komen genoeg gevallen aan het licht waar helemaal geen succes behaald wordt. Welke fysiotherapeut gebruikt er tegenwoordig nog ultrageluid of paraffine-pakkingen?

 

Dus: niet alleen maar zoeken naar grote stenen, niet alleen maar zoeken naar water. BIG ROCKS FIRST. In de behandelkamer en misschien ook wel daar buiten. En als je het nog beter wilt doen, bovenop die grote stenen pas iets anders.

Auteur: Thaddeus Knops

always learning